Euskadiko Ezkerrako diputatua izan zen Gipuzkotik 1977tik 1979ra bitartean, eta Herri Batasunakoa 1979tik 1982ra bitartean, Bizkaitik. Ondoren ekin zion ibilbide akademikoari Euskal Herriko Unibertsitatean eta 2017 arte aritu zen irakasle titular gisa.

Irakaskuntza sakonki maite zuen, eta unibertsitateko irakasle gisa ikasleen estimua jaso zuen bere konpromisoagatik, hurbiltasunagatik eta pentsamendu kritikoa sustatzeko gaitasunagatik. Ikerketan, jakin minak gidatutako pentsalaria izan zen, etengabe ikasteko eta gai desberdinen arteko loturak ulertzeko gogoz

Bere lehenengo bi liburuak 70eko hamarkada argitaratu zituen Ruedo Ibérico argitaletxearekin: “El proceso de Euskadi en Burgos” (1971) eta “Historia de Euskadi: el nacionalismo vasco y ETA” (1975).

Egile emankorra izan zen eta bere lan akademiko aipagarriena da "Juego de espejos conflictos nacionales centro-periferia" (Madril: Trotta, 1997). Estatu-nazioari eta nazionalismoei buruzko lan zabal eta zehatza da, eta "aztertu beharreko gaia da, eta ez da datu autoazaldutzat hartzen (...). Zientzia politikoaren xedea botere-harremanen egituraketarekin du zerikusia, eta, horregatik, egituraketa ororekin, hau da, botere-banaketa ororekin batera doazen gatazken ikuspegitik baino ezin da ulertu”, adierazi zuen Joseba Arregik liburuari egindako erreseinan (Rev. intud. vascos. 43, 2, 1998, 517-567).

Hain zuzen ere, Letamendia irakaslearen ikerketa-ildo nagusiak Euskal Herriko trantsizioa eta historia politikoa, autodeterminazio eskubidea, nazioaniztasuna, mugimendu abertzaleak, indarkeria politikoa eta Europar Batasunean herrien presentzia izan ziren.