lengua 1 f mihi, mingain.
2 (de culebra etc) mizto.
3 (de fuego) mihi: lenguas de fuego,
suzko mihiak.
4 (badajo) mihi.
5 (de tierra) zerrenda.
6 (modo de hablar) mihi: las malas lenguas me han denunciado,
mihi gaiztoek salatu naute.
7 (idioma) hizkuntza, mintzaira, mintzo goi: la lengua italiana, italiera; nuestra lengua, gure mintzoa.
8 (de un autor, un grupo etc) hizkera: la lengua de Berceo,
Berzeoren hizkera; la lengua del Renacimiento,
Berpizkundeko hizkera.
• con la lengua fuera, colq arnasestuka, mihia zintzilik.
• darle a la lengua, colq mihia dantzatu.
• dicen las malas lenguas que ..., mihi gaiztoek diotenez ...
• hacerse lenguas de algo, zerbait biziki goraipatu.
• irse de la lengua, colq mihia lerratu.
• lengua autóctona, bertako hizkuntza, hizkuntza autoktono.
• lengua de buey, (buglosa, planta) idi-mihi.
• lengua de ciervo, (escolopendra, planta) orein-mihi.
• lengua de cultura, kultura hizkuntza, jakite hizkuntza.
• lengua de estropajo, lardaska.
• lengua de gato, (bizcocho) katu mihi.
• lengua de perro, (cinoglosa, planta) txakur-mihi.
• lengua de trapo, lardaska.
• lengua de vaca, (buglosa, planta) idi-mihi.
• lengua de víbora, mizto gaizto.
• lengua madre, jatorri hizkuntza.
• lengua materna, ama hizkuntza.
• lengua muerta, hizkuntza hil.
• lengua no vasca, erdara.
• lengua propia, berezko hizkuntza.
• lengua víperina, mizto gaizto.
• lengua viva, hizkuntza bizi.
• lenguas hermanas, hizkuntza senide(ak).
• morderse la lengua, (por accidente) mihiari hozka egin; (reprimirse) mihiari eutsi.
• no tener pelos en la lengua, ahoan bilorik ez izan, mihipekorik ez izan, aho bizarrik ez izan.
• sin lengua, adj mihigabe; adv mihi gabe: una campana sin lengua,
ezkila mihigabe bat.
• tener (algo) en la punta de la lengua, (zerbait) mihitik joan: lo tengo en la punta de la lengua,
mihitik doakit.
• tener la lengua larga (alguien), (norbait) mihi-luzea izan.
• tirar de la lengua (a alguien), colq (norbaiti) hitz eragin, mintzarazi.
• trabarse la lengua, mihia lotu; (por borrachera) mihia loditu.